Δεν αντέχω άλλο με τα παλιομηχανάκια. Το γιατί το καβάλησε ο άλλος δεν το γνωρίζω – υποθέτω:

1. Για να το παίξει μάγκας / ρίξει γκόμενες

2. Για να χώνεται ανάμεσα από τα αυτοκίνητα – για να πηγαίνει πιο γρήγορα

3. Γιατί είναι πιο φτηνό (σιγά την φτήνια)

4. Γιατί έτσι

Το ζήτημα είναι ότι:

1. Το παρκάρι στο πεζοδρόμιο και κλείνει (και αυτός) τον χώρο

2. Κάνει φασαρία με το μπουρδέλο την μηχανή του

3. Μου την δίνουν οι γκόμενες.

Αυτά γενικώς, αν μου βγει κάτι πιο της προκοπής, πιο κυριλέ, θα το γράψω στην θέση αυτού του κειμένου. Γκρρρρρρρ…..

ΥΓ. Και σεις με τα αυτοκίνητα, σας έχω και σας άχτι!

Χμμ… Δεν είναι η πρώτη περίοδος της μοναξιάς μου. Η μοναξιά μου έχει καλό παρελθόν.

Μια φορά εκεί που τριγύριζα ασκόπως στην Αθήνα, προφανώς λόγω απέραντης μοναξιάς, ένα μεσημέρι, βρήκα σε έναν όχι και τόσο ευχάριστο δρόμο, πεταμένη μια ποιητική συλλογή κάποιας … Ε.Β. Γιατί με τράβηξε; Μήπως γιατί αναζητούσα μια γυναικεία συντροφιά; Μήπως γιατί η γυναίκα που το είχε γράψει ήταν ρομαντική; Μήπως γιατί το εξώφυλλο μίλησε στην …. ερημιά μου;

Δεν σκοπεύω να αποκαλύψω το πλήρες της όνομα, το αφήνω ως άσκηση στον αναγνώστη. Όσα ποιήματα είναι γραμμένα από την Ε.Β. θα υπογράφονται με αυτό το “Ε.Β.” και θα προέρχονται αποκλειστικά από το βιβλίο αυτό.

Το κόκκινο της αγάπης
Το πράσινο της ελπίδας
Το άσπρο της χαράς
Το μαύρο του θανάτου

Γιατί δώσαμε χρώματα στα σύμβολα;
Γιατί καταστρέψαμε της έννοιές τους;
Γιατί καταστρέψαμε τα χρώματα;

Ε.Β.

Γιατί φτιάχνω αυτό το blog; Γιατί νοιώθω μοναξιά. Σήμερα, χθες, προχθές, εδώ και βδομάδες… Αποδυναμομένος, εγκαταλείπω πια άλλες εξηγήσεις, γιατί ίσως βασικά αυτά είναι τα γιατί φτιάχνω αυτό το blog.